Weggewaaid…..

De MonsterTijdRit stond vandaag op het programma. Voor eenieder die onbekend is met dit fenomeen: de MonsterTijdRit is een tijdrit (joh!) over drie ronden van 40.8km, dus in totaal een 122.4km, en is daarmee de langste in Nederland. Er zijn langere tijdritten: in de UK en de US worden century time trials gehouden. Inderdaad, over 100 mijl.

Het parcours van de MTR ligt ten noordoosten van Almere. Dat betekent wind. Persoonlijk heb ik liever eerst de wind tegen, en dan in de rug, maar vandaag mocht dat niet zo zijn. Het eerste lange rechte eind ging met de wind mee, en dus het tweede lange rechte eind ging recht tegen de wind in.

Toen ik om even over negenen in de auto stapte was het bijna windstil, maar bij de start aangekomen stond er al een windje. Op het eerste gezicht leek het niet veel voor te stellen, maar bij het inrijden merkte ik dat het een dichte wind was, die niet lekker om je heen dwarrelt, maar waar je als een muur doorheen moet rijden. Na het inrijden klaarmaken voor de start, en richting de lijn.

Het plan was om de eerste ronde met een hartslag van een 160bpm te gaan rijden, de tweede ronde tot een 165bpm, en dan zou ik nog wel genoeg over moeten hebben voor de laatste ronde. Afgezien van de eerste kilometers direct na de start, waar er zijwind was, lukte dat wel. Aan het eind van het lange rechte stuk ging het rechtsaf, en was er weer zijwind. Tandje teruggeschakeld, en alles was onder controle. Ik kreeg zo af en toe een harde windvlaag, maar op zich is dat niet zo raar. De begroeiing heeft gaten, en er staan boerderijen en schuren, dus een rukwind is niet zo vreemd. Ik merkte wel dat mijn hartslag geregeld boven 165bpm uitkwam. Even wat minder kracht op de trappers zetten, en het zakte naar net boven de 160bpm. Aan het eind ook hier naar rechts, en recht tegen de wind in. Weer een tandje terug, en alles onder controle. Tenminste, als ik op mijn hartslag bleef letten, want ook op dit stuk ging die geregeld de lucht in. Kon weer opschakelen in de lange bocht naar het stuk richting start en finish. Vooralsnog ging het wel OK.

De tweede ronde was een aardige herhaling van de eerste ronde, met dien verstande dat ik een tandje zwaarder kon rijden. Onderhand begonnen ook een aantal kleine pijntjes de kop op te steken: de onderarmen, de schouders, het zitvlak. Heel vertrouwd, allemaal, ik had het al twee keer eerder meegemaakt. So far, so good. De vlagerigheid van de zijwind leek weer wat meer te zijn, wat weer resulteerde in het omhoog schieten van de hartslag. Deze keer was ik daarop voorbereid, en had ik de zaak eerder in de hand. Ook het lange stuk tegen de wind in leverde weinig problemen op. Op naar de derde ronde.

Bij de tweede passage was ik zo’n twee en een half uur onderweg. Als ik zo door zou gaan, zou ik zo om de 3 uur 45 minuten finishen. Ik had eigenlijk 3 uur 40 in gedachten voor de start, maar dit was ook wel goed. Het stuk met de wind in de rug weer op het wat zwaardere verzet gedraaid, en om de onderarmen en schouders wat te ontlasten kwam ik een paar keer overeind. Met de wind in de rug is dat niet zo erg. Bij het einde-rechts viel het me gelijk op dat de zijwind een stuk harder was dan eerder, en de rukwinden waren ook krachtiger. Het kostte me net te veel kracht om op het verzet dat ik daar de vorige ronden getrapt had rond te blijven rijden, dus schakelde ik terug. Dat was een tegenvaller. Het zou hoogstwaarschijnlijk ook inhouden dat ik het stuk tegen de wind in ook lichter moest rijden dan in de vorige ronden. Een paar honderd meter verder vond ik dat dit verzet net iets te licht was, dus voor en achter schakelen om een beter verzet te vinden. Dat lukte.

En toen ging het mis.

Ik keek al een tijdje op de zwaardere stukken wat scheel, maar daar was deze ronde een licht gevoel van misselijkheid bijgekomen. En nu begon mijn rechter kuit stijf te worden, en zat aardig dicht tegen verkrampen aan. En dan, in een paar seconden, is alle kracht weg. De snelheid zakt en zakt, en eindelijk kun je een slakkegangetje vast houden. En omdat het stuk tegen de wind in nog moet komen, weet je dat je dit jaar geen goede tijd gaat halen. En omdat het nu dan toch niet meer uitmaakt, ga je in de houding zitten die het minst aantal pijntjes oplevert.Nog even overwogen om de kortste weg terug te nemen, maar ik heb liever een slechte tijd achter mijn naam staan dan DNF. Er zijn mensen die daar anders over denken, maar dit is mijn afwijking, zullen we maar zeggen.

En omdat er nu wat meer zuurstof beschikbaar is, toch maar eens nagedacht over waar en hoe het nu mis is gelopen. Ik had wellicht wat meer duurwerk kunnen doen, maar dat plan kwam in de verdrukking toen ik een nieuwe wegfiets kocht, en een weeklang bezig ben geweest om die goed afgesteld te krijgen. Toch denk ik niet dat dat de hoofdoorzaak is. Ik denk dat het aantrekken van de wind dat is. Het feit dat ik de tweede keer op het rechte stuk een zwaarder verzet kon schakelen was niet het gevolg van het feit dat ik nu goed opgewarmd was, maar omdat het harder was gaan waaien. De hardere rukwinden waren daar ook een teken van. Klaarblijkelijk heb ik dat niet opgemerkt op het stuk tegen de wind in. Wellicht dat het daar de eerste keer ook al harder was gaan waaien dan ik bij de start had ervaren. Ik denk dat ik op die stukken net iets meer kracht heb gezet dan eigenlijk moest, voeg daar de uitschieters in de hartslag bij, en ik denk dat je dan aardig dicht bij de oorzaak zit.

Tot zover het nakaarten. Boeiender is de vraag of ik dit een volgende keer kan voorkomen, of eerder kan onderkennen. Nu zijn scheel kijken en een gevoel van misselijkheid geen goede voortekenen, maar op zich hoeft dat nog niets te zeggen. Ik heb wel vaker niet al te fris uit de ogen gekeken en me niet echt lekker gevoeld zonder dat het veel gevolgen had. Anders ligt het met de uitschieters in de hartslag. Bij mijn weten is dit de eerste keer dat ik dit bij een tijdrit meemaak. Bij een toertocht stap je een keer vaker af, en bij het hardlopen gaat het me meer om het uitlopen dan om de tijd (tot op zekere hoogte). Dat zal dus volgend jaar in mijn achterhoofd zitten. Want een eindtijd van 4:03 schreeuwt om verbetering.

One thought on “Weggewaaid…..

  1. Hey Arjan,
    Mooie prestatie 122.4 km, misschien denk jij daar anders over. Ik doe je dit zeker nog niet na! Meer dan 12 keer Streefkerk! Ik probeer alles op de rails te zetten voor de Tijdsrijderscup 2013. Hopelijk zie ik je daar met je nieuwe fiets.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s