MTR 2013

De MonsterTijdRit zit er weer op voor dit jaar, een waardige afsluiting van het wegseizoen.

Mijn verwachtingen waren hoog gespannen, ik had een nieuwe (tijdrit)fiets, was afgevallen, was sterker geworden door de clubcompetitie, en reed harder dan ooit tevoren.

Ik had een week geleden een trainingsrit van 60km gereden, en dat leverde geen noemenswaardige pijntjes op, afgezien van het zitvlak. Er waren me tijdens die rit wat kleine dingetjes opgevallen, en met dat in het achterhoofd nog wat veranderingen in de afstelling van de fiets gemaakt. De laatste werkdagen had ik het woon-werkverkeer op de P3 afgelegd, en had daardoor de bevestiging dat de veranderingen ook verbeteringen waren. Maar ja, 122km is een hele afstand….

Bij het inrijden viel het me op dat het erg fris was, en dat de wind een stuk harder woei dan de afgelopen dagen. Toch kon ik 32km/h tegen de wind in halen. Dat lijkt niet zo hard, maar dat was wel de gemiddelde snelheid die bij mijn beste tijd (3:49:00) hoort. Ik moet zeggen dat dat wel een lekker gevoel gaf. Na het inrijden naar de auto, overschoentjes aan, helm wisselen, en mouwtjes aan.

Na de start is het zaak om zo snel als mogelijk in je ritme te komen, en dat zo’n 120km vol te houden. Simpel, toch?

Dat in het ritme komen lukte best aardig. Het eerste lange stuk ging tegen de wind in, en op zich ging dat goed, maar ik zat tussen twee versnellingen in. De lichtste was eigenlijk net iets te licht, en de zwaardere voelde net te zwaar aan om zo lang vol te houden. Einde rechts, en er kon een tandje bij (of, eigenlijk, af). De harde wind was nu goed te merken: als je achter de bossage wegkwam, dan kreeg je een klap naar rechts. Ik had bij het inrijden me even zorgen gemaakt over het dichte achterwiel, maar ja, dat was het enige achterwiel wat ik bij me had. Nu bleek dat het wel meeviel. Weer einde rechts, en nu de wind grotendeels in de rug. Opschakelen, opschakelen, opschakelen, opscha…. o, ik zit al op de grootste versnelling…. Heb niet de hele tijd op de 53/12 gereden, dat durfde ik nog niet in de eerste ronde. Je kunt ontzettend stuk gaan op de MTR. Dat was me vorig jaar overkomen. Je gaat harken, krijgt een hongerklopje, en de toeristen vliegen je om de oren, bij wijze van spreken.

Een hongerklop zou me nu niet overkomen, twee gelletjes in de zakken, en een Camelbak op de rug zouden daar een stokje voor steken. Note to self: de Camelbak eerst op de rug doen, dan de tijdrithelm opzetten.

Tweede ronde. Bij het passeren van de lijn stond clubgenote Harriët Koorn aan de start. Meestal wordt je in de tweede ronde vrij vaak ingehaald, omdat er op te verwachten eindtijd gestart wordt, en de snelsten komen als laatsten aan de beurt. Maar deze keer was het behoorlijk rustig, ik werd (nog) niet ingehaald. De tweede ronde verliep ongeveer gelijk aan de eerste ronde, maar ik durfde nu wat meer de zwaardere verzetten te schakelen. Alles voelde nog goed aan, behalve het zitvlak. Dat stak en brandde, al naar gelang de houding waarmee ik op het zadel zat. Normaliter worden dat soort pijntjes alleen maar erger, maar aan het einde van de tweede ronde viel het me op dat ik steeds minder last van het zitvlak kreeg. Goed fietsje, die P3!

Aan het begin van het laatste lange stuk tegen de wind in kwam Harriët me voorbij, en reed maar heel langzaam bij me weg. Ik had het even moeilijk  op dat moment, en een roze fietster voor me was een mooi richtpunt. Zelf had ik een stayer in het wiel gekregen, en ook die ergernis hielp om het tempo vast te houden. Wederom langer en vaker de zwaardere verzetten gereden, ik zat nu in de laatste ronde, en ik voelde me naar omstandigheden goed. Ik zat tegen de 3 uur op de fiets, en had zo’n 100km gereden, en dat laat echt wel wat sporen na: de bovenbenen werden wel stijver, maar dat heb ik al eens veel erger gehad. Laatste keer einde rechts, wind in de rug, nu de 12 schakelen, en maar blijven beuken. Harriët zat nu een paar honderd meter voor me, en was nog steeds een goed richtpunt. Langzaam maar zeker kwam ik dichterbij. Ik kon het me op dat moment veroorloven om tegen de verzuring (of verstijving) aan te rijden, ik zou so wie so een fors stuk van mijn beste tijd afrijden.

Ik had gehoopt om op de finish vlak achter haar te zitten (‘t is niet zo leuk om ingehaald te worden door iemand die je zelf hebt ingehaald), maar ik haalde haar met nog een paar kilometers te gaan in, net aan het einde van de lange laatste bocht naar het laatste rechte stuk naar de finish. Ik had de 12 laten staan, en moest behoorlijk duwen om die goed rond te krijgen, maar ik kreeg niet de indruk dat ik aan het harken was.  Aan de andere kant, hoe objectief zijn je waarnemingen nog na dik drie uur tijdrijden?

De finish werd gepasseerd, en de benen stik gehouden. Soms komt dan het lastigste stuk van een tijdrit: het loskomen van alle nog niet afgevoerde afvalstoffen uit je spieren. Deze keer viel dat ontzettend mee. Toch wist ik wel dat het niet veel harder kon. Had ik dat geprobeerd, dan zou ik hoogstwaarschijnlijk kramp hebben gekregen, en dan kun je het helemaal wel vergeten.

Aan het begin van de derde ronde was de Garmin gaan piepen, en ik had er wat mee gerotzooid, waardoor de eindtijd niet betrouwbaar was, evenmin als de afstand (118.1km i.p.v. 122.4km).  Het bleek 3:22:32 te zijn, na analyse van de tcx-file.

Ik had de afgelopen dagen ingeschat dat ik 3:30 zou kunnen halen als alles meezat. Dat leek me bij het inrijden niet meer mogelijk te zijn. Na de eerste ronde zag ik dat ik die net onder de 1:10 had gereden, dus wellicht zat die 3:30 er dan toch in. Na de tweede ronde werd dat bevestigd: volgens de Garmin zat ik nog onder de 2:20. De derde ronde gaf me niet het gevoel dat ik snelheid verloor, maar ik heb me daarin wel eens vergist, maar dus niet deze keer. En zover onder de 3:30 is een aangename verrassing.

De conclusies: het aanschaffen van de P3 plus een dicht achterwiel is een uitstekende zet geweest, het is nu al iedere Euro waard geweest. Het kwijtraken van wat overbodige kilos helpt ook, en van het meedoen aan de clubcompetitie wordt je sterker.

En het helpt ook als je maf bent, want anders begin je niet aan zo’n monsterlijke onderneming.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s